طراحي و اثربخشي مداخله‌ي مبتني بر بهبود آسيب‌هاي دوران كودكي برنگرش به خيانت، شفقت به خود و خود بخشودگي افراد داراي سابقه‌ي خيانت به همسر: يك مدل آميخته

Designing and Effectiveness of Intervention Based on Improving Childhood Injuries Return to Infidelity, Self-Compassion, and Self-Forgiveness in People with a History of Infidelity: A Mixed Model

عزيزپور صفيه azizpour safie

رضا پور مير صالح ياسر rezapour mir saleh yaser

متقي شكوفه mottaghi shekoofe

مشاوره گرايش مشاورهي خانواده

علوم انساني و علوم اجتماعي

مشاوره

173 ص

آسيب هاي دوران كودكي، نگرش به خيانت، شفقت به خود، خودبخشودگي، افراد داراي سابقه خيانت زناشويي

Childhood traumas, attitudes toward infidelity, self-compassion, self-forgiveness, people with a history of marital infidelity

چكيده پژوهش حاضر باهدف طراحي و اثربخشي مداخله‌ي مبتني بر بهبود آسيب‌هاي دوران كودكي برنگرش به خيانت، شفقت به خود و خود بخشودگي افراد داراي سابقه‌ي خيانت به همسر انجام شد. اين مطالعه از نوع پژوهش طرح آميخته (كيفي-كمي) بود كه البته وزن اصلي پژوهش به روش تحقيق كيفي انجام شد. جامعه پژوهش حاضر در بخش كيفي، افراد داراي سابقه خيانت زناشويي شهر لار بودند. شيوه‌ي نمونه‌گيري به‌صورت هدفمند و حجم نمونه تا حد اشباع نظري در تحقيقات كيفي بر اساس مصاحبه نيمه ساختاريافته روي 12 نفر از افراد (7مرد و 5 زن) داراي سابقه خيانت زناشويي انجام گرفت. در مرحله كيفي ابتدا جلسات مصاحبه فردي توسط پژوهشگر با افراد داراي سابقه خيانت زناشويي انجام گرفت و معيارها، ويژگي‌ها و مقوله‌هاي مرتبط با آسيب‌هاي دوران كودكي بر اساس نظر افراد داراي سابقه خيانت زناشويي و متخصصان استخراج گرديد. نتايج تحقيق كيفي نشان داد آسيب‌هاي دوران كودكي افراد داراي سابقه خيانت زناشويي داراي چهار بعد عاطفي، رواني، رفتاري و فيزيكي است. ابعاد عاطفي و رواني شامل (محروميت، درماندگي، شكاف بين نسلي، تمركز بيرون از خانواده والدين و گسستگي عاطفي) و ابعاد رفتاري و فيزيكي شامل (سوء رفتار، سبك‌هاي تربيتي نادرست والدين، بد عملكردي ساختار خانواده و انزوا) طبقه‌بندي شدند. در مرحله دوم پروتكل درماني طراحي شد. در مرحله سوم پژوهش كه به روش كمي بود؛ يك طرح نيمه آزمايشي از نوع خط پايه‌ي چندگانه ناهم‌زمان مورداستفاده قرار گرفت. در اين طرح به اثربخشي مداخله شفقت به خود، خود بخشودگي و نگرش به خيانت زناشويي افراد داراي سابقه خيانت زناشويي كه در كودكي تجارب آسيب‌زا داشته‌اند پرداخته شد. نمونه شامل چهار نفر از افرادي كه داراي سابقه خيانت زناشويي بودند انتخاب شدند. سپس طي 10 جلسه تحت درمان قرار گرفتند. براي تحليل داده‌ها از روش تحليل نموداري، تعيين درصد بهبودي و شاخص تغيير پايا استفاده شد. يافته‌ها حاكي از اثربخش بودن معناداري آماري اين مداخله‌ي درماني بر وضعيت رواني آزمودني‌ها بود. همچنين نتايج درصد بهبودي نشان از روند مثبت تغييرات در شركت‌كنندگان در مرحله پس از آزمون و همچنين پيگيري يك‌ماهه و دوماهه مي داد. بر اساس يافته‌هاي پژوهش حاضر مي‌توان اين‌گونه نتيجه گرفت كه تغيير نگرش به خيانت، شفقت به خود و خود بخشودگي مي‌تواند در افزايش بهزيستي روان‌شناختي اين افراد مورداستفاده قرار گيرد و درنهايت منجر به كاهش خيانت زناشويي شود. پيشنهاد مي شود مشاوران با شناسايي آسيب هاي دوران كودكي بر اساس يافته هاي اين پژوهش در مشاوره پيش از ازدواج ، از مشكلات بعدي جلوگيري كنند.

چكيده The aim of this study was to design and effectiveness of an intervention based on improving childhood traumas, attitudes toward infidelity, self-compassion, and self-forgiveness in individuals with a history of infidelity. This study was a mixed design (qualitative-quantitative) research, but the main weight of the research was done by qualitative research method. The study population in the qualitative section were individuals with a history of marital infidelity in Lar. The sampling method was purposeful and the sample size was theoretically saturated in qualitative research based on semi-structured interviews on 12 individuals (7 men and 5 women) with a history of marital infidelity. In the qualitative stage, first, individual interview sessions were conducted by the researcher with people with a history of marital infidelity, and criteria, characteristics and categories related to childhood injuries were extracted based on the opinions of people with a history of marital infidelity and experts. The results of qualitative research showed that childhood injuries of people with a history of marital infidelity have four dimensions: emotional, psychological, behavioral and physical. Emotional and psychological dimensions were classified as (deprivation, helplessness, intergenerational gap, out-of-parent concentration and emotional breakdown) and behavioral and physical dimensions were included (abuse, incorrect parenting styles, dysfunctional family structure and isolation). In the second stage, a treatment protocol was designed. In the third stage of the research, which was a quantitative method; A quasi-experimental design of multiple asynchronous baselines was used. In this project, the effectiveness of self-compassion, self-forgiveness and attitude towards marital infidelity was discussed. People with a history of marital infidelity who had traumatic experiences as children. The sample consisted of four people with a history of marital infidelity. They were then treated for 10 sessions. Data were analyzed using graphical analysis, improvement percentage and stable change index. The results showed that the statistical significance of this therapeutic intervention was effective on the mental state of the subjects. Also, the results of recovery percentage showed a positive trend of changes in the participants in the post-test phase, as well as one-month and two-month follow-up. Based on the findings of the present study, it can be concluded that changing attitudes toward infidelity, self-compassion and self-forgiveness can be used to increase the psychological well-being of these individuals and ultimately lead to a reduction in marital infidelity. It is suggested that counselors prevent further problems by identifying childhood injuries based on the findings of this study in premarital counseling.

10/21/2019 12:00:00 AM

252

C34

صفيه عزيزپور