بررسي اثرات ضدسرطاني كتوپروفن و ويتامين D بر ميزان بيان ژن ABL1 و زيست¬پذيري سلول‌هاي سرطاني تخمدان رده سلول A2780S

چكيده :

سرطان تخمدان، چهارمين علت شايع مرگ سرطان زنان در كشورهاي پيشرفته است. دلايل بالاي مرگ‌ومير در اغلب موارد مراجعه ديررس است، به اين معنا كه اين بيماري به‌طور گسترده در داخل شكم متاستاتيك است. برخي مطالعات اپيدميولوژيك نشان داده¬اند كه يكي از عوامل افزايش ابتلا به سرطان تخمدان، كاهش توليد ويتامين D مي¬باشد. چندين مكانيسم ضدسرطاني ويتامين D كه مي¬تواند رشد تومور را مهار كند شامل مسيرهاي انتقال سيگنال ژنومي و غيرژنومي مي¬باشند. از طرفي ديگر، كتوپروفن به‌عنوان يك داروي ضدالتهاب غيراستروئيدي (NSAID) فعاليت¬هايي شامل مهار بيوسنتز پروستاگلاندين و مهار سيكلواكسيژناز دارد و مطالعات مختلف نشان دادند كه سيكلواكسيژنازها در سرطان¬هاي مختلف افزايش مي¬يابند كه مي¬تواند توسط كتوپروفن مهار شود و يكي از داروهاي مؤثر در درمان سرطان تخمدان در نظر گرفته شود. ازآنجاكه ژن ABL1 به‌عنوان يك ژن فيوژن كه استقلال فاكتور رشد تومور را ايجاد مي¬كند و آپوپتوز را مهار مي¬كند، در فرايندهاي مختلفي ازجمله تقسيم سلولي، چسبندگي سلول و پاسخ به استرس سلولي نقش دارد، بنابراين، بيان اين ژن در انواع مختلف سرطان تخمدان افزايش مي-يابد. اين مطالعه به‌منظور تعيين اثرات ضدسرطاني كتوپروفن و ويتامين D بر زيست پذيري رده سلول‌هاي سرطاني تخمدان A2780S و ميزان بيان ژن ABL1 انجام شد. در اين راستا، از رده سلولي A2780S سرطان تخمدان استفاده گرديد و از روش-هاي متداول كشت سلولي استفاده شد. جهت تعيين IC50، سلول¬ها با غلظت¬هاي مختلف كتوپروفن و ويتامين D به مدت 24 ساعت تيمار شدند، سپس سلول¬ها با غلظت دارويي مناسب به‌دست‌آمده از روش IC50 تيمار و به مدت 24، 48 و 72 ساعت انكوبه شدند. بدين‌صورت، غلظت و زمان مؤثر داروها تعيين گرديد. سپس كشت سلولي براي استخراج RNA انجام شد و پس از استخراج RNA، سنجش كيفيت، ميزان جذب نوري نمونه¬ها و ميزان غلظت موردنياز توسط دستگاه نانودراپ بررسي گرديد. سپس سنتز cDNA صورت گرفت. جهت سنجش اثر داروها بر تغيير بيان ژن ABL1 از آزمون Real time PCR استفاده شد و از طريق روش 2-∆∆CT آناليز انجام شد. تغييرات بياني ژن توسط روش¬هاي آماري در نرم¬افزار Excel و GraphPad Prism صورت گرفت. يافته¬هاي IC50 نشان داد، كتوپروفن با غلظت μM 500 و ويتامين D با غلظت μM 1 حداقل دوز مهاري هستند كه باعث بقاي 50% سلول¬ها مي¬شوند، بعلاوه بيشترين كاهش در ميزان سلول‌هاي زنده نسبت به گروه كنترل در زمان 72 ساعت براي هر دو دارو با 05/0>P معنادار بود. بيان ژن ABL1 در سلول¬هايي كه با كتوپروفن و ويتامين D تيمار شده بودند در مقايسه با سلول‌هاي گروه كنترل، كاهش يافت كه فعاليت ضدسرطاني كتوپروفن و ويتامين D و كاهش زيست پذيري سلول‌هاي سرطاني تخمدان را اثبات مي¬نمايند. هنگامي‌كه هر دو دارو به‌طور هم‌زمان استفاده شدند، باعث كاهش بيان ژن شد و روند كاهش بيان ژن ABL1 در سلول¬هايي كه به‌تنهايي كتوپروفن و ويتامين D را دريافت كرده بودند، نسبت به سلول¬هايي كه هر دو دارو را به‌صورت هم‌زمان دريافت كردند، بيشتر بود. تحقيقات بيشتر جهت تأييد اين نتايج و شناسايي دقيق مكانيسم عملكرد اين دو دارو در آينده لازم است.